Dzień dobry Panie redaktorze,
Sprawa dotycząca małej pacjentki szpitala świnoujskiego zatacza coraz szersze kręgi i przynosi szkodę zarówno szpitalowi jak i personelowi szpitala. Wygórowane roszczenia rodziców/opiekunów dziecka wobec publicznej służby zdrowia, skumulowane akurat w tym przypadku na naszym szpitalu, sprowokowały mnie do nadesłania kilku słów wyjaśnienia.
Rozmawialiśmy na antenie w dniu 5 stycznia (tematem rozmowy zdefiniowanym przez Pana był problem świadczeń w zakresie chirurgii dziecięcej), następnie umówiliśmy się na rozmowę następną już na temat konkretnej interwencji pacjentki, na poniedziałek 11 stycznia. Byłem przygotowany, Pan nie zatelefonował. Dzisiaj byłem świadkiem Pańskiej rozmowy z Wiceprezydentem Świnoujścia Pawłem Sujką. 
Po rozpoznaniu sprawy pacjentki mogę stwierdzić, że działania szpitala i personelu wydają się być jak najbardziej prawidłowe. Aby jednak to ocenić należy uporządkować pewne pojęcia, które w potocznej rozmowie, także tej na antenie, wydają się być stosowane bez szczegółowego zrozumienia i właściwej interpretacji.
1. Szpital Miejski im. Jana Garduły w Świnoujściu Sp. z o.o. jest tylko jednym z ogniw całego systemu publicznej opieki zdrowotnej i jako spółka prawa handlowego wykonuje tylko te czynności, które ma zlecone (np. kontrakt z NFZ) i za które ma płacone. Zgłaszanie pod adresem szpitala pretensji za całokształt rozwiązań systemowych jest niestety zjawiskiem częstym i bardzo dla nas kłopotliwym.
2. Szpital realizuje dwa rodzaje świadczeń medycznych, które zasadniczo różnią się zarówno w cenie jak i w zakresie stosowanych procedur. Pierwsza grupa to są świadczenia ambulatoryjne (potocznie: przychodnia), druga leczenie szpitalne, związane z koniecznością hospitalizacji pacjentów. Tylko w tym drugim przypadku szpital ma zapewnić, zgodnie z kontraktem z NFZ, tzw. ciągłość leczenia szpitalnego, polegającą m.in. na obowiązku zapewnienia transportu sanitarnego jeżeli będzie konieczność przewiezienia pacjenta do innej placówki medycznej. W przypadku świadczeń ambulatoryjnych takie usługi nie są włączone do wyceny świadczeń. Lekarz z przychodni (np. rodzinnej) wydając pacjentowi skierowanie na jakieś szczegółowe badania lub zabiegi nie zapewnia transportu na swój koszt i nikt od niego tego w Polsce nie wymaga. 
3. To lekarze decydują czy dany przypadek wymaga świadczenia ambulatoryjnego czy hospitalizacji. W przypadku naszej pacjentki lekarz w nocnym POZ słusznie ocenił przypadek na ambulatoryjny. Tak samo oceniony został przez specjalistów chirurgii dziecięcej w Szczecinie (na podstawie karty informacyjnej wystawionej przez klinikę). W tej sytuacji szpital nie był zobowiązany zapewnić transportu na swój koszt.
4. Skierowanie do Szczecina na chirurgię dziecięcą, wystawione przez naszego lekarza, także wydaje się być zasadne z przyczyn, o których rozmawialiśmy wcześniej. Zdziwił mnie bardzo komentarz chirurga dziecięcego, zrelacjonowany przez babcię lub matkę pacjentki, że z takim drobiazgiem wysyłamy dziecko do Szczecina. Tu może tkwić sedno problemu wymagające wyjaśnienia: Czy zdaniem chirurgów szczecińskich szycie rany na powiece dwuletniego dziecka powinien wykonywać chirurg ogólny w warunkach szpitala powiatowego? Problem ten wiąże się z interpretacją zasad określonych przez konsultantów krajowych w zakresie chirurgii. Może uzyskanie przez Panów takiego komentarza wyjaśniło by ten problem.
5. Stwierdzenie rodziców/opiekunów pacjentki jakoby świnoujski lekarz nawet nie zbadał dziecka należy traktować jako pomówienie. Na dowód tego przesyłam Panom wyciąg z systemu dokumentacji medycznej POZ z tego dnia. (literówki oryginalne). Ze względu na obowiązujące nas zasady poufności dokumentacji medycznej nie możemy przesłać całego wypisu bez upoważnienia rodziców dziecka. Tak samo nie możemy przesłać karty informacyjnej ze szpitala w Szczecinie.
Całokształt problematyki organizacji świadczeń w zakresie chirurgii dla naszych najmłodszych mieszkańców jest dla nas poważnym problemem. W wielu przypadkach sami chirurdzy stoją na stanowisku, że te reguły są przesadzone, że często są w stanie leczyć także przypadki dziecięce lecz zasady odpowiedzialności lekarskiej im na to nie zezwalają. (akurat dla tak małego dziecka ta praktyka może wydawać się zasadna). Co jakiś czas tematyka ta w Świnoujściu w bolesny dla nas sposób odżywa. Sami sobie w kraju tworzymy taki system, sami się potem w tym dusimy, a tłumaczyć się z tego muszą szpitale powiatowe.
Z poważaniem
Jacek Piętniewicz
Prezes Zarządu