Ta amerykańska wokalistka R'n'B zdobyła uznanie pisząc utwory dla innych artystów - na tej liście znaleźli się m.in Ariana Grande, Fifth Harmony, Brandy, Nas, Selena Gomez, czy Black Pink. Przełom w solowej karierze Victorii przyniósł singiel "On My Mama" (nominowano go do nagrody Grammy w 2023 roku).

W październiku otrzymaliśmy drugi długogrający album artystki "Frequency of Love", na którym słychać silne wpływy muzyki R'n'B z lat 90. Jeśli chodzi o teksty, Victoria Monét tak opisała źródła ich inspiracji: "Odzwierciedlają one moje doświadczenia czy uczucia towarzyszące randkowaniu. Album porusza wiele różnych wątków – od miłości do mojej córki, przez miłość do świata, aż po to, jak chciałbym, żeby ten świat wyglądał".

Gościnnie na płycie pojawiają się Leon Thomas, Lucky Daye, SZA, Bruno Mars, Chlöe, czy córka Victorii, Hazel.

Album NIGREDO to zwieńczenie 30 lat solowej kariery Katarzyny Nosowskiej - jej pierwszy solowy album "puk.puk" ukazał się 16 września 1996 roku.

Nigredo to pojęcie z dawnej alchemii oznaczające "zaczernienie", które odnalazło miejsce w psychologii. Carl Gustav Jung opisywał nigredo jako stan głębokiego kryzysu, mroku, czy konfrontacji z własnym Cieniem (czyli wypartymi, ciemnymi stronami osobowości).

Nosowska podkreśliła, że teksty na tej płycie, są zapisem tego, co działo się z nią w ciągu ostatnich dwóch lat. Jak powiedziała: "Szukałam jednego słowa, które najlepiej zepnie wszystkie treści i z całej masy - właśnie to przyniosło koniec poszukiwań. Jest poważne, dostojne, dokładnie tak jak odważne zstąpienie do najciemniejszego miejsca w sobie, po to by spotkać się z tym co wyparte, przestraszające, bolesne, wstydliwe, zakłamane. Zadziwiające ile razy trzeba doświadczyć dekompensacji by zniwelować dystans, który oddziela nas od istoty tego kim jesteśmy tak naprawdę. Jedno jest pewne- warto, choć boli i nieprzyjemnie".

Dwanaście premierowych utworów powstało we współpracy z czterema producentami, którzy na różnych etapach kariery artystki współtworzyli jej muzyczny świat: Pawłem Krawczykiem, Michałem „Foxem” Królem, Andrzejem Smolikiem i Marcinem Macukiem. Każdy z wymienionych otrzymał własną stronę na winylu "Nigredo".

"She's the Best" to czwarty album australijskiego wokalisty Troye'a Sivana. Artysta wyznał, że jego poprzednia płyta powstała, kiedy czuł się obywatelem świata, ale w pewnym momencie zaczęło się u niego formować poczucie odłączenia - wracał sam do hotelu i przez większość czasu czuł się bardzo samotny.

Ten dualizm znalazł odzwierciedlenie na albumie, cytując Troye'a: "Płyta ma niezwykle dynamiczną, wręcz bombastyczną stronę, a jednocześnie zawiera utwory, które dają wrażenie wglądu w mój wewnętrzny świat". I tak ten materiał ma dwie strony: jedna rozgrywa się na scenie, gdzie Troye jest gwiazdą popu. Druga jest bardziej kameralna, pełna niepokoju z głębokim poczuciem tęsknoty.

Ten irlandzki zespół rockowy zdążył już wyrobić swoją markę - ma na koncie dwie statuetki Brit Awards, trzy nominacje do nagród Grammy i wiele pozytywnych recenzji od krytyków.

Teraz Fontaines D.C. dorzucają do swojej dyskografii piątą płytę, którą wyprodukował James Ford, znany ze współpracy z takimi artystami i grupami jak Arctic Monkeys, Blur, Depeche Mode, Florence and the Machine, czy Kylie Minogue.

Prace nad "Dopamine Chamber" rozpoczęły się podczas północnoamerykańskiej części trasy koncertowej zespołu w 2025 roku. Muzycy rozważali zmianę brzmienia, myśląc o skupieniu się na folku, ostatecznie jednak zdecydowali się kontynuować estetykę alternatywnego rocka.

Teksty na album zostały w dużej mierze napisane przez Griana Chattena podczas "bardzo krótkiego, intensywnego wyjazdu twórczego" do Wiednia i Wenecji. Warstwa instrumentalna została nagrana głównie w studiu Decoy Studios w hrabstwie Suffolk. Partie wokalne zarejestrowano w prowizorycznym domowym studiu w Palermo, gdzie kabinę nagraniową stworzono z materacy i poduszek.

Tytuł albumu, "Dopamine Chamber", można skrócić do "D.C.", co stanowi nawiązanie do nazwy zespołu. W nazwie "Fontaines D.C." skrót ten oznacza "Dublin City" (miasto Dublin).

Remi Wolf to amerykańska wokalistka, która jak sama mówi "próbuje nieustannie wprowadzać innowacje do brzmienia muzyki pop i zrywać z jej zasadami". Remi jest na scenie już od dwunastu lat, w tym czasie występowała na festiwalach Coachella, Lollapalooza, czy Bonnaroo, a koncertowała u boku Paramore, Lorde i Olivii Rodrigo. Wcześniej w tym roku zadebiutowała także jako aktorka w serialu Amazon Prime Video „Off Campus”, w którym wykorzystano kilka jej utworów.

Jej trzecia płyta nosi tytuł "Mud" i narodziła się po kilku latach nieustannego koncertowania, pisania i nagrywania. Pierwsze sesje odbyły się w Nashville, jednak prawdziwe centrum albumu ukształtowało się podczas wyjazdu do Big Bear z wieloletnim współpracownikiem Jaredem Solomonem oraz niewielką grupą zaufanych przyjaciół. Dni upływały im na pisaniu, wspólnych kolacjach i przekazywaniu sobie mikrofonów w kuchni, podczas gdy pomysły rozwijały się bez presji. Wolf zaczęła czule określać tę ekipę mianem "rodzinnego zespołu".

Ta atmosfera towarzyszyła całemu procesowi pracy nad "Mud". Muzycy spotkali się później w nowojorskim Electric Lady Studios, a ostatni etap nagrań odbył się w Joshua Tree. Zamiast dążyć do perfekcji, postawili na spontaniczność, granie razem w jednym pomieszczeniu i żywe instrumentarium. Sama Wolf często siadała za perkusją, a melodie i teksty mogły rozwijać się swobodnie. Efektem jest brzmienie bardziej organiczne - oparte na melodii, opowieści i wykonaniach, które zachowują energię chwili.