Wiśniewski nie powiela ani Wysockiego, ani Kaczmarskiego. Korzysta w pełni z dobrego głosu i dykcji, tworząc śpiewane etiudy, śmieszne i wzruszające. Ballada o skandalicznej miłości słonia do antylopy jest aktorskim majstersztykiem.

"Polowanie na wilki" zaśpiewał, a nie wykrzyczał. Jego bokser, nie lubiący od dzieciństwa bić w twarz, wygrywa siłą przekonań, a linoskoczek stawia pytania o sens i granice między uporem, a rezygnacją.