Jednym z głównych pomysłów jest reaktywacja starego rurociągu, biegnącego przez Irak i Syrię. Najbardziej skorzysta Irak, którego 95 procent eksportu ropy przechodzi teraz przez cieśninę Ormuz, a który odpowiada za 5 procent światowej produkcji ropy.

Rurociąg Kirkuk-Banias to jeden z najstarszych szlaków eksportu energii na Bliskim Wschodzie. Biegnie od bogatego w złoża ropy Kirkuku w irackim Kurdystanie do syryjskiego portu Banias nad Morzem Śródziemnym.

Uruchomiono go w 1952 roku i - z przerwami w czasie wojny iracko-irańskiej w latach osiemdziesiątych - działał aż do 2003 roku. Został poważnie uszkodzony podczas amerykańskiej inwazji na Irak, wskutek której obalono rządy Saddama Husajna. Od tego czasu niszczał.

Prace nad reaktywacją rurociągu ogłoszono w ubiegłym tygodniu, po wizycie premiera Iraku Alego al-Zaidiego w Białym Domu.

Mają w to być zaangażowane głównie amerykańskie firmy, z Chevronem na czele. Dla Stanów Zjednoczonych to nie tylko ogromne korzyści finansowe, ale też umocnienie wpływów w regionie, zwłaszcza w Syrii, oraz zmniejszenie znaczenia Iranu.

Uruchomienie rurociągu ma potrwać - według optymistycznych szacunków - dwa-trzy lata. Potrzeba do tego podpisania szeregu umów. A ponieważ iracki Kurdystan jest częściowo autonomiczny i jego relacje z federalnym rządem irackim nie zawsze układają się gładko, może się to okazać dość skomplikowanym procesem.

W poszukiwaniu rozwiązań alternatywnych dla żeglugi przez cieśninę Ormuz, Irak nawiązał kilka lat temu współpracę z tureckim portem Ceyhan. Jednak problemy z bezpieczeństwem oraz skomplikowane relacje turecko-kurdyjsko-irackie powodują, że rurociąg biegnący tą trasą pracuje z niską wydajnością.

Edycja tekstu: Jacek Rujna