Ksiądz Rusłan Marciszak do Stargardu przyjechał 20 lat temu. Dostał wtedy ważne zadanie od Biskupa by wesprzeć stargardzką wspólnotę.

Drugim zadaniem było wybudowanie w najbliższych latach Cerkwi, bo choć parafia funkcjonowała to od kilkudziesięciu lat, nie mieli własnego miejsca modlitw. To zawsze było gdzieś u kogoś, dzięki czyjeś życzliwości i zrozumieniu.

Przez dwie dekady udało się zrobić naprawdę wiele.

Trwa Wielki Post.

Do Cerkwi Greckokatolickiej w Szczecinie przyjechał z rekolekcjami ks. Andrij ze Lwowa z Cerkwi Garnizonowej. A dzisiejsza Cerkiew Garnizonowa znajduje się w dawnym kościele Jezuickim we Lwowie. To tam znajduje się słynne epitafium poświęcone księdza Piotra Skargę, to tam do 2011 roku kościół był magazynem książek. To tam dziś codziennie przychodzą Ukraińcy modlić się w intencji walczących.

Ksiądz Andrij znalazł dla nas czas by porozmawiać o sile Ukraińców, o ich wierze w zwycięstwo i wolną Ukrainę.

Na zaproszenie Koła Naukowego Ukrainistyki "Czerwona Ruta" Uniwersytetu Szczecińskiego zaproszono do Szczecina prawnika Przemysława Lis-Markiewicza. O zmieniającym się prawie w Polsce, także tym wobec Ukraińców mówił w Domiłce czyli ośrodku kultury szczecińskiego Oddziału Związku Ukraińców w Polsce.

Zmarł Henryk Kołodziej – Konsul Honorowy Ukrainy w Szczecinie

Ta informacja spadła na nas nagle i niespodziewanie. Wprawdzie Konsul Honorowy Ukrainy w Szczecinie ostatnio chorował, ale miło się nadzieje , że najtrudniejsze już za nim.

Był konsulem honorowym Ukrainy od 2006 r, przedtem wieloletnim działaczem mniejszości ukraińskiej w Polsce, pełniąc przez wiele lat funkcję prezesa szczecińskiego Oddziału Związku Ukraińców w Polsce (1984-2007). Pracował na rzecz porozumienia polsko-ukraińskiego oraz współpracy międzynarodowej obu państw. Angażował się także w popularyzowanie kultury ukraińskiej na terenie Pomorza Zachodniego.
Od 9 marca 2016 Członek Honorowy Konwentu Współpracy Samorządowej Polska-Ukraina

Urodził się 20 czerwca 1952 r. w m. Charzyno, powiat Kołobrzeg, ale całe dorosłe życie spędził w Szczecinie, gdzie pracował zawodowo i działał społecznie.
Miał 73 lata.

Pomoc walczącej Ukrainie trwa. Koło w Stargardzie Związku Ukraińców w Polsce prowadzi pomoc na wielu kierunkach. A to wysyła samochód zapełniony medykamentami, żywnością i wielką życzliwością, a to pomaga żołnierzom szkolącym się na polskich poligonach, to pomaga w zbiórce na w zakupie przemysłowego generatora dla zaprzyjaźnionego miasta Konotop.

Zaprosiłam dziś do Posydeniek Pawła Pałczyńskiego, przewodniczącego stargardzkiego Koła Związku Ukraińców w Polsce i rozmawiamy o ich pomocy. Rozmawiamy też o fakenewsach w przestrzeni internetu i jak łatwo się temu poddajemy.

„Depozyty pamięci t.2. Ukraińcy w Szczecinie i na Ziemi Szczecińskiej po 1956 roku” to unikatowy album, który ukazał się w szczecińskim oddziale Związku Ukraińców w Polsce. Zawiera kilkadziesiąt czarno-białych zdjęć, autorstwa m.in. Józefa Baka i Eugeniusza Sołoduchy, zeskanowanych i opisanych dokumentów UTSK, w zdecydowanej większości publikowanych po raz pierwszy. Pochodzą z uporządkowanego w ostatnich latach archiwum szczecińskiego oddziału Związku.
Są świadectwem losów mniejszości ukraińskiej w regionie szczecińskim: życia społecznego, rodzinnego, organizacyjnego, religijnego, artystycznego, sportowego, budowania oświaty, kultywowania narodowych tradycji. Do 1956 roku było to poza rodzinami niemożliwe, a potem długo bardzo trudne.

Album został opracowany i opisany przez Jarosława Syrnyka, historyka i etnologa z Uniwersytetu Wrocławskiego, autora licznych opracowań, dotyczących społecznych dziejów Polski i mniejszości ukraińskiej po 1945 roku. Przybliżają losy zachodniopomorskich Ukraińców, od pokoleń obywateli Polski, przymusowo wysiedlonych w ramach Akcji „W” (1947) z ich ziem ojczystych w Polsce południowo-wschodniej i osiedlonych na Pomorzu Zachodnim.
Album został przygotowany w ramach projektu „Depozyty pamięci”, finansowanego przez Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego.

Posłuchajmy rozmowy z pomysłodawcą "Depozytów pamięci" Janem Syrnykiem

Dmytro postanowił przyjechać do Polski 8 lat temu razem z rodziną. Już w Szczecinie urodził się mu synek. Dima tu pracował, wychowywał dzieci. Szczecin wybrał, bo kiedyś kiedy trafił tu turystycznie miasto go urzekło.

Po rozpoczęciu wojny na pełną skalę chciał natychmiast jechać na front. Jednak rodzinne obowiązki nie pozwoliły na to, nie umiał zostawić żony z maleńkim synkiem.

Zaczął walczyć w inny sposób, pomagał jak tylko mógł i potrafił. Przychodził do Domu Ukraińskiego, gdzie pracował jako Wolontariusz. Razem z Janem Syrnykiem pakowali paczki, siatki i wszystko co udało się zdobyć czy zakupić na rzecz walczących Ukraińców.

Natalia Melnyk - nasz dzisiejszy gość, do Szczecina trafiła w kilkanaście dni po wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie. Choć mieszkała i żyła w pod tarnopolskiej miejscowości na Wschodniej Ukrainie to strach i atmosfera wojny były trudne do przeżycia. Najgorzej znosił to jej siedmioletni syn. Czuła, że musi wyjechać by go ratować przed nocami spędzonymi w piwnicy, przed alarmami i niepewnością.

Przyjechała do Szczecina, gdzie spotkała ją wielka życzliwość. I kiedy syn szedł do szkoły wiedziała, że nie może siedzieć w domu bezczynnie. Poszła do Caritasu, ale nie po pomoc, ale by pomagać. Najpierw w segregacji ubrań, potem rozmawiając z uciekinierami.

Szybko okazało się, że zna bardziej język polski niż sądziła. Pomagała, jednocześnie kończąc studia psychologiczne online w Ukrainie. Potem były kursy psychoterapeuty, a dziś studia magisterskie na psychologii.

Od dawna pisze wiersze. Jednak nigdy wcześniej nie wydała ich, by podzielić się nimi z innymi. Teraz postanowiła to zrobić i ukazał się „Szept myśli w galerii wersów".

Julia Meleszko do Polski przyjechała zaraz na początku marca 2022 roku. Jej mała córka kiedy przejeżdżała ulicą karetka pogotowia kładła się ze strachu na ziemię. Początki w Polsce nie były łatwe, ale się udało znaleźć pracę i przedszkole dla dziewczynki.

Dziś mijają kolejne lata pobytu, który miał trwać kilka miesięcy. Przez niemal trzy lata ani Julia , ani jej córka nie były w domu, w Kijowie. Jednak w te święta obie pojechały do domu. Nie spędziły go w swoim domu, bo jest tam zimno. Zresztą razem z rodzicami jest raźniej i bezpieczniej. Dziś Julia opowie nam jak jest dziś w Ukrainie.