65-latek jadący Volkswagenem Passatem miał sporo szczęścia, gdyż jego auto zostało poważnie uszkodzone, a on wyszedł z tego bez szwanku. Żubr wpadł na maskę i przednią szybę auta. Zwierzę nie przeżyło.

Jak zaznaczył policjant, w powiecie strzelecko-drezdeneckim duża część dróg biegnie przez tereny leśne, gdzie o spotkanie ze zwierzyną leśną naprawdę nie trudno.

- Sarny, dziki, a nawet żubry, to częsty widok na drogach naszego powiatu. Dlatego tak ważne jest dostosowanie prędkości do warunków, obserwowanie poboczy i zachowanie szczególnej ostrożności na odcinkach oznaczonych znakiem ostrzegającym przed dzikimi zwierzętami. W wielu przypadkach to właśnie odpowiednia reakcja kierowcy decyduje o tym, czy uda się uniknąć tragedii – powiedział asp. sztab. Bartos.

W woj. lubuskim dziko żyjące żubry występują od wielu lat, głównie w północnej i centralnej części regionu. Jak przekazał Regionalny Konserwator Przyrody w Gorzowie Wlkp. Michał Bielewicz, szacuje się, że na Ziemi Lubuskiej może obecnie występować nawet pięć stad tych zwierząt, a w nich łącznie 70-80 osobników.

Z uwagi na duże zalesienie regionu (prawie 50 proc.) obfituje on w zwierzynę leśną, a do tego wiele dróg, nie tyko w pow. strzelecko-drezdeneckim, przebiega przez lasy. Tym samym kierowcy powinni brać poprawkę na to, że czasami przed ich auto może nagle wbiec jakieś zwierzę, szczególnie późnym wieczorem, w nocy czy o poranku.

Żubr to największy ssak lądowy Europy i jeden z symboli polskiej przyrody. Samce mogą ważyć nawet 900 kg, a samice do 500 kg. Mimo masywnej sylwetki potrafią szybko biegać, na krótkich dystansach nawet 50-60 km/h. Tym samym człowiek nie ma szans, by im uciec.

Z natury żubry są spokojne i unikają kontaktu z ludźmi, ale jak każde dzikie zwierzę w razie stresującej dla nich sytuacji mogą się bronić. O gotowości do takiej obrony mogą świadczyć m.in. nisko opuszczona głowa, uniesiony ogon oraz energiczne grzebanie przednimi racicami.

Przyrodnicy radzą, że jeśli napotkamy żubra, należy zachować bezpieczny dystans, nie wchodzić na jego siedliska, nie straszyć oraz nie karmić. Nie należy także zbliżać się do młodych, gdyż chronią je matki i zachować ostrożność wobec samotnych samców – zwłaszcza w okresie godowym przypadającym na sierpień i wrzesień.

Edycja tekstu: Jacek Rujna