Ale zaczynamy od stworzenia postaci. Do wyboru kilka ras, które znamy z japońskiej kreskówki. Moje pokolenie pamięta przygody głównego bohatera - Songa - przede wszystkim z serialu emitowanego przez RTL 7, który cieszył się sporym powodzeniem, a teraz jest wręcz przedmiotem kultu w niektórych kręgach. Dlaczego? Z różnych powodów. Jednym z nich były widowiskowe walki z użyciem mocy, które niszczyły całe planety. Do tego dramaty fabularne typu poświęcenie się dla ludzkości albo "kosmitości", jeśli któryś z bohaterów bronił akurat kosmitów, a to wszystko przeplatane sporą dawką humoru i opakowane w prostą, ale przyciągająca oko kreskę.

Po wyborze bohatera trafiamy do miasta - takiego pół otwartego świata, gdzie czekają na nas zadania fabularne, możliwość nauki nowych umiejętności i misje poboczne. Wszystkiego naprawdę jest mnóstwo. Bardzo dużo. Na początku trudno się połapać i nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że zaczynam grać w jakieś epickie RPG. Ale to bardziej denerwowało, bo samouczek to przede wszystkim komunikaty wyświetlane na ekranie. Często długie komunikaty, których nie sposób spamiętać, a potem - tym bardziej - wykorzystać. Za to minus. Bo nuży, zamiast bawić.

No dobra. Ale wybieramy misję. Na czym misja polega? Na spuszczeniu łomotu temu i owemu. Po co? O jaaaaa. Bo tak. No dobra, bo jacyś źli wpływają na bieg historii i ją zmieniają. Tak, że ta historia, którą znamy z serialu zaczyna się zmieniać i to na gorsze. Trzeba więc pokonać złych i ustawić kolejkę wydarzeń z powrotem na swoim miejscu. Spuszczając manto oczywiście. Takie wyszukane metody. No, ale to w końcu bijatyka.

To jak się tu bije? Przyjemnie. I to w sumie wszystko. Wygląda to fajnie, gra się gorzej. Bo brakuje tu jakiejś finezji. Bach, bach ciosy podstawowe. O! Naładował się cios specjalny. To cios specjalny. Bach. I znowu ciosy podstawowe. Widowiskowo, bo przede wszystkim bijemy się w powietrzu, rozwijamy kosmiczne prędkości, raz znajdujemy się tu, potem tam, tu jakaś dziura w ziemi, a tam kula energii. I po sprawie.

No to jak? No fajnie, fajnie. Ale podobnie, jak w przypadku "jedynki" - Dragon Ball: Xenoverse 2 to przede wszystkim gra dla fanów serialu. Może spodobać się też innym, ale tylko może, nie musi. Fani serialu i tak kupią. Zresztą pewnie już to zrobili.

Pozostali? Niech pograją u kumpli, spodoba się - to kupią, nie spodoba? To nie kupią.