W Elizjum natkniemy się również na wojowników Isu (nie zagłębiając się zbyt mocno w tę już długo ciągnącą się historię odkrywaną kawałek po kawałku w całej serii Assassin's Creed, Isu to rasa tych którzy byli przed ludźmi - bywają podobni do ludzi nawet ale to głównie po to żeby móc się z nami porozumieć). Oprócz tych wojowników wielu miejsc bronią uśpieni tytani i bez względu na którym poziomie jest aktualnie wasza Kasandra (lub Aleksios...) będą oni dla was na pewno ciekawym urozmaiceniem walki. A skoro już jesteśmy przy walce - podobnie jak przy poprzednim dodatku - tu też otrzymujemy nowe umiejętności a właściwie modyfikacje umiejętności, które już mamy. I w nich też widać jak duże są pokłady wyobraźni twórców Assassin's Creed.

Podobnie jak na "głównej mapie" i w Elizjum (które jest odrębną, mniejszą mapą) jego poszczególne regiony znajdują się pod wpływem władcy, którego wływ musimy osłabić. Problem leży w tym, że relacje z "górą" (bo władcami są tu bogowie) też nie są jednoznaczne i chcąc nie chcąc Kasandra staje się podwójną agentką. Niby nic nowego - w swoim świecie też użyczała miecza raz Sparcie raz Grecji ale tam miałam to poczucie, że jest to mój wybór. Dość prosty i z jasnymi konsekwencjami. Wybory w Elizjum tak proste nie są. Przez całe 140 godzin, które już z Kasandrą spędziłam nie zdarzało mi się tyle zastanawiać nad odpowiedzią ile nad jednym pytaniem o jednego konia w tym boskim mieście. I nareszcie fabuła znów mnie wciągnęła choć domyślam się, że jej odbiór może być różny. Tak jak w Klątwie Faraonów w Origins - postaci z Elizjum i ich historie nie trafią do każdego. Ale podejrzewam, że nawet ci niezainteresowani fabułą docenią nowe umiejętności, nowych ciekawych przeciwników, wspaniałe miasto i nowe wyzwania w poruszaniu się.

Kasandra (naprawdę zostawmy już tego Aleksiosa) jest bardzo sprawną heroską. Rzadko kiedy jakiekolwiek ukształtowanie terenu sprawia jej problemy. Ale Elizjum rządzi się swoimi prawami i tutaj czasami trzeba rozejrzeć się dokładnie po okolicy i przemyśleć swoją ścieżkę, żeby nie skończyła się ona jakąś potwornie długą wspinaczką. Jest tu wiele nie tyle gór co bardziej skalnych mniejszych lub większych słupów. Ba! Bywają takie powierzchnie po których Kasandra nie daje rady się wspiąć. I niby gdzieniegdzie mamy możliwość skorzystania z tzw. "skrzydeł Hermesa" czyli teleportów przenoszących nas na taką niby górę ale w praktyce działają one zbyt wolno i ten drugi kierunek, w dół, jest zupełnie zbędny gdy tylko rozwiniemy umiejętność lądowania bez szwanku po skoku z dowolnej wysokości.

To dopiero pierwsza część dodatku Los Atlantydy do Assassin's Creed: Odyssey a ja już mam wrażenie, że zagrałam w osobną grę. Ta jedna część zajmuje naprawdę sporo czasu jak na DLC, a tym bardziej jak na fragment DLC. I co prawda dla niektórych odbiorców może to być wada ale mnie cieszy to, że niewiele jest tu zajęć dodatkowych. Biorąc pod uwagę jak wiele zwykłych niewielkich skarbów rozsianych jest po całej mapie, nie chciałabym biegać kolejne godziny dłużej w poszukiwaniu znajdziek. Moim zdaniem zadań poza główną fabułą jest wystarczająco dużo i już nie mogę doczekać się kolejnej części tego dodatku. Czy będzie jeszcze okazja na przybocznego, który wyglądają jakby ktoś go wyciągnął z "Gry o Tron" i dał możliwość podtruwania przyszłych ofiar? Czy będzie więcej wraków okrętów na szczytach "gór"?

Ale żeby nie było tak różowo: czy będą poprawione bugi? Zwłaszcza miejsca, w których można niechcący znaleźć się po drugiej stronie tekstury bez możliwości wyjścia? Czy teleporty staną się środkiem transportu faktycznie szybszym niż wspinaczka czy nur z wysokości w wodę? I czy ten wysoki piękny blond młodzieniec Hermes będzie zawsze miał głos podziemnego krasnoluda, który właśnie się obudził i jeszcze nie odchrząknął?
Jak by nie brzmiały odpowiedzi na te pytania Los Atlantydy jest wart spędzenia nad nim wielu godzin. Tak jak w przypadku Klątwy Faraonów w AC:Origins dostaliśmy własnie wisienkę na naszym skrytobójczym torcie. Miłej degustacji.