Nasz dzielny rycerz królewskich wojsk jako pierwszy zginął podczas potyczki ze złym czarnoksiężnikiem. Wystrzelona strzała trafiła go prosto w oko i tak skończyła się jego legenda. Po stu latach dość przypadkowo został wskrzeszony i postanowił zmazać plamę na honorze. Przemierzając królestwo Gallowmere ściga Zaroka, który wciąż rzuca mu kłody pod nogi. Rycerz goni go przez łąki, pola i knieje, walcząc z różnego rodzaju nieumarłymi, rozwiązując zagadki i pokonując zręcznościowe pułapki. Finału zdradzać nie będę, bo część z Was może nie miała styczności z oryginałem.
Fortesque biegle włada mieczem, młotem czy maczugą, potrafi też rzucać nożami i strzelać z kuszy. Kolejne sprzęty bojowe dostarczają mu umarli legendarni wojownicy, których złote rady często wołają o pomstę. Ale trzeba przyznać, że dostarczany oręż miewa bardzo przydatne cechy - miecz jest szybki, młot potężny, kusza zapewnia spory zasięg. Odpowiednie dobranie broni to często klucz do sukcesu, choć nie każdego przeciwnika da się pokonać.
I tu dochodzę do najważniejszej kwestii. Budowa poziomów, przeciwnicy, humor i cała historia - nie ma się do czego doczepić. W końcu jest to kalka tego, co widzieliśmy w 1998 roku, tylko w ładniejszej oprawie. Gra została stworzona od nowa na znanych z oryginału schematach i niestety coś poszło nie tak. Zacznę może od grafiki, która 21 lat temu robiła wrażenie. W remake'u jest ładnie i poprawnie, ale bez szału. Śmiem twierdzić, że taką jakość udałoby się osiągnąć... na poprzedniej generacji, czyli PlayStation 3. Mam wrażenie, że aktualni twórcy poszli po linii najmniejszego oporu, nie dodając nic od siebie. Brak to detali, graficznych fajerwerków, efektu łał. Jest poprawnie i tyle. Za to problemem i to czasami sporym, są zwolnienia animacji. Coś niedopuszczalnego przy powiedzmy umownie tak prostej grze. MediEvil potrafi dostać ostrej czkawki, bohater i otaczający go przeciwnicy poruszają się skokowo, co bardzo mocno przeszkadza i utrudnia walkę. Nie zdarzało się to często, jednak na tyle intensywnie, że potrafi zirytować. Mam nadzieję, że twórcy stworzą odpowiednia łatkę, bo wielu graczy może to po prostu zniechęcić.
Podsumowując, MediEvil z 2019 roku to to samo co w 1998, tylko ładniej. Jedyną nowością jest dodatkowy tryb gry, który odblokowuje się po jej przejściu i spełnieniu odpowiednich warunków. A jest nim klasyczna, stara wersja MediEvila, z grafiką i dźwiękami sprzed 21 lat. Piękny ukłon dla tych, którzy grali w pierwowzór, a i nowi gracze mogą zobaczyć, jak to kiedyś było. A odświeżona odsłona? Cóż, mogło być znacznie lepiej, ale to nadal stare dobre wesołe przygody kościstego rycerza, które pokochaliśmy tak dawno temu.
Radio Szczecin
