Zaczniemy od muzyki, bo ona nas właśnie atakuje od pierwszych chwil - fantastyczne, ciężkie, dosadne gitarowe dźwięki, które szykują nas do jatki. Melodia zmienia się dynamicznie wraz z tym, co dzieje się na ekranie - choć nie ma tu mowy o zmianie tempa - cały czas jest szybko, dynamicznie i agresywnie - dokładnie tak, jak wygląda akcja DOOM Eternal.

Świetnie w to wpisują się dźwięki, które towarzyszą nam mordowaniu kolejnych demonicznych legionów. Stwory wydają z siebie demoniczne - nomen omen - wrzaski, kiedy tniemy je piłą mechaniczną, rozrywamy powoli kolejnymi seriami z automatu, shotguna, broni energetycznej albo kiedy dostają piąchą między oczy. Jest groźnie i brutalnie, ale przy okazji też niezwykle przyjemnie.

Broni może nie jest dużo, ale jest ładnie zróżnicowana, niemal każdą można też rozbudować o dodatkowe funkcje, które czasem diametralnie zmieniają jej działanie. Nie każda też sprawdza się w danej sytuacji - na jedne poczwary lepiej działa działko energetyczne, inne lepiej wyjaśnić granatnikiem, a jeszcze inne piłą. Do tego oczywiście działa niezawodna pięść, która po pewnym czasie ładuje się i umożliwia zadanie mocniejszego ciosu, który najczęściej kończy dyskusję. Jest też miotacz płomieni - po jego użyciu z płonących straszydeł wypadają elementy pancerza - niekiedy nie do przecenienia.

A jeszcze co do przeciwników - są klasyki, znane niemal od 30-tu lat, ale mamy też oczywiście nowe projekty - wszystkie pomysłowe, dokładnie przemyślane i faktycznie upiorne bądź pokraczne, ale w tej swojej takiej "niezdarności" niezwykle groźne. Do tego - niekiedy nie wystarczy ślepo walić seriami - te bardziej zaawansowane są bardziej odporne i najlepiej celować w ich słabe punkty - co na początku nie jest łatwe.

Mechanika jest bardzo prosta - przechodzimy kolejne lokacje, co któraś tam najeżona jest przeciwnikami - odsyłamy wszystkich do diabła - dosłownie i lecimy dalej. Przy czym znów zwraca tu uwagę wykonanie - każda mapa jest dokładnie zaprojektowana, przemyślana tak, że nie ma tu mowy o rutynie, trzeba kombinować z kryjówkami, dłuższymi odcinkami, które dają szansę na ucieczkę lub przyczajkę i otwarcie ognia. Do tego amunicja jest tam równie cenna jak teraz papier toaletowy w sklepach - nie ma więc co nią szastać, lepiej trochę kombinować i kończyć zabawę - o ile się da - manualnie - czyli pięścią.

Z nowości - to na przykład nasz bohater trochę się rozruszał - potrafi wspinać się po ścianach i bujać na drążkach, to dość wymagające, ale fajne urozmaicenie. Co jakiś czas trafia się też etap specjalny - najczęściej gdzieś ukryty - w którym rozwalenie odpowiedniej liczby straszydeł daje bonusy.

Ok, na razie wszystko wygląda na bezpretensjonalną radosną rozwałkę - i tak jest - ale tym razem - mamy tu jakieś głębsze zarysy historii - poza tym, że piekło atakuje ziemię, a my stajemy okoniem i shotgunem w poprzek. Wpisy, które przybliżają nam historię głównego Doom Slayera, który częściej teraz pokazuje się na ekranie w całej okazałości - przyciągają, kolejne filmiki - intrygują - a notatki o kolejnych potworach i broniach - są nie tylko przydatne, ale też ciekawe i bardzo dobrze napisane. To wszystko tworzy otoczkę, która tym razem daje nam dodatkową motywację, tłumaczenie dla rzeźni, którą otwieramy wraz z odpaleniem gry - i sprawia, że wszystko jest jeszcze przyjemniejsze. Do tego nasz bohater dostał bazę - taki kawałek skały z czymś w rodzaju zamku, który orbituje wokół ziemi z miejscami do rozwijania postaci i broni - to daje jakiś taki filmowy akcent - każdy bohater w końcu ma swoją fortecę. To taka Batjaskinia.

Nie mam tu nic do dodania właściwie, poza kolejnymi pochwałami. Wszystko gra. Nie można się oderwać. Chce się wracać i wracać, i wracać i strzelać, ciąć, siec, mordować, żeby demony wyły aż miło. Wszystko w imię oczywiście ratowania świata - polecam, polecam i jeszcze raz polecam. Tak się to powinno robić.