Piękne w tej grze jest to, że nie ma czasu, punktacji, nic nas nie popędza, nie trzeba się śpieszyć i można na spokojnie pomyśleć. Zawieszona w przestrzeni plansza przedstawia fragment terenu, z drzewami, drogami, czasami budynkami, rzekami itd. Jest minimalistycznie, skromnie, ale to atut, bo nic nie przeszkadza. Poza przetargami musimy naprawiać ścieżki, drogi, ale cały myk polega na tym, że do dyspozycji jest ograniczony zestaw narzędzi. Przez to ruchy trzeba planować, przewidywać jak się zachowa cały teren. Można manipulować jednym kafelkiem, kilkoma lub wręcz prawie całą planszą. Sama mechanika jest banalnie prosta, sterowanie do opanowania w pierwszych kilku poziomach, więc można w pełni poświęcić się myśleniu. Można wstawiać, niszczyć, obracać, kopiować, zamieniać, podwyższać, obniżać, popychać lub przenosić różne segmenty dróg, rzek, ścieżek lub torów kolejowych. Nie musi być ładnie i schludnie, ważne by droga prowadziła od punktu A do punktu B.

Po prawdzie w Please Fix The Road chodzi o to, by obiekt mógł dotrzeć do celu po odbudowanej ścieżce. Samochód po drogach, pociąg po torach, łódź po wodzie, zwierzęta po leśnych dróżkach. Nie można też zapomnieć o przejściu dla pieszych, którym czworonogi mogą bezpiecznie przejść przez skrzyżowanie. Są koty, psy, krowy, no dzieje się.

Mimo minimalistycznej grafiki, gra wygląda świetnie. Ciepłe kolory, fajne projekty poziomów, których jest aż 160, więc to zabawa na wiele godzin. Klimat buduje też muzyka, która tak jak cała produkcja, jest delikatna, nie przeszkadza i robi za przyjemne tło, które się nie nudzi. Ważne jest też to, że mimo sporej trudności, jest możliwość cofnięcia ruchów, jest także system podpowiedzi, bez którego gry bym raczej nie ukończył. A tak Please Fix The Road towarzyszyło mi kilka dni i finalnie udało się zobaczyć napisy końcowe. Jeśli jesteście fanami umysłowych ćwiczeń, lubicie logiczne wyzwania, koniecznie sprawdźcie ten tytuł. Jest dostępny na peceta i wszystkie konsole, a koszt to jedynie 30-40 zł. Ocena: 8/10.