No i to właściwie jest esencja Thank you Bus Driver. Prowadzenie autobusu i pilnowanie zasad, które szef dostarcza nam przy pomocy megafonu zaraz przy naszym uchu. Każdy pasażer, który łamie zakaz, zaczyna denerwować pasażerów. A wkurzeni podróżni nie zostawią nam podziękowań, dzięki którym odblokujemy kolejne etapy gry, w tym na przykład nocną zmianę.

Pocieszę was jednak. W przeciwieństwie do zasad wewnątrz autobusu, te na zewnątrz nie muszą was w ogóle obchodzić. Możecie w szaleńczym pędzie jechać od przystanku do przystanku i z radością taranować wszystko co się wam nawinie poza zaskakująco wytrzymałymi barierkami i nemesis naszego autobusu – śmieciarki. Trzeba więc wcisnąć gaz do dechy, skrócić sobie drogę przez pole, pojechać pod prąd i z siłą tarana przejechać przez miejscowe skrzyżowanie. Liczy się tylko aby w końcu dojechać do przystanku. Po drodze możemy skorzystać z kilku ulepszaczy oferowanych nam przez jednego podejrzanego typka, ale te wytrzymają tylko jedną zmianę, więc nie myślcie, że możecie zabezpieczyć się na przyszłość.

Co przyciągnęło mnie do tej produkcji to kreskówkowa, niepoważna stylistyka. Do waszego pojazdu zawitają naprawdę dziwaczne postacie. Niektóre przypominają po prostu zabawne dzieciaki, ale za przejazd zapłacą wam też chodzące delfiny.

I teraz tak. Jak odpaliłam tę grę to przez pierwsze 10 minut byłam zafascynowana, przez kolejne 10 sprawdzałam co właściwie robię, a w kolejnych 10 zaczęłam się frustrować. Problem jest taki, pasażerów widzimy w lusterku i musimy orientować się, który z nich zaczyna np. jeść kanapki, gdy akurat panuje zakaz konsumpcji. Zadanie nie wydaje się skomplikowane dopóki nie zaczniecie gubić się w gąszczu stylizowanej kreski. Jedni pewnie powiedzą, że dzięki temu gra stanowi wyzwanie. Niestety stanowiła wyzwanie głównie dla moich zmęczonych oczu. Zaczęłam czerpać przyjemność z szalonej jazdy dopiero, gdy włączyłam opcję, która nadaje krnąbrnym pasażerom kolory.

Mimo wszystko jest to krótka zabawa. Zaliczenie wszystkich poziomów zajmuje w porywach jakieś trzy godziny. W świecie gier planszowych jest pojęcie wypełniacza. Pozycji, którą wyjmujemy na stół, żeby trochę odetchnąć od trwającej już 4 godziny rozgrywki w jakiegoś strategicznego behemota. I tak też zaklasyfikowałabym Thank you Bus Driver. Może przez ostatnie 3 dni nie oderwaliście się od Baldura albo właśnie skończyliście replikę Helmowego Jaru w Minecrafcie. Jeszcze byście sobie w coś zagrali, ale tak na chwilę i na luzie. To wtedy odpalcie sobie autobus, zróbcie kilka rundek wokół centrum i żelazną ręką pilnujcie regulaminu. Niestety, nawet policzkowanie uciążliwych podróżnych i wyrzucanie osobówek poza obszar mapy nudzi się szybciej niż moglibyście się spodziewać. Mi wyszło takie trochę ponad 6/10, są przyjemniejsze odmóżdżacze na rynku.