... i nie, nie krytykuję: jak wspomniałem, fanów gatunku takie rozwiązanie nie powinno zaskoczyć. A o ile nieźle znacie angielski i "wkręcicie się" w historię, to ratowanie królestwa Astoria może wydać się interesujące. Śledzimy historię, w której niejaki Yuma Ilvern (uwielbiam kreatywność Japończyków w nadawaniu nazw postaciom z ich gier) musi okiełznać moc pradawnego smoka, którego dusza stała się częścią głównego bohatera. Już niemalże na samym początku gry dowiadujemy się, że oczywiście musimy ocalić królestwo/świat i takie tam. I znowu nie krytykuję: ot, klasyka jRPG. Fabuła w mojej ocenie jest jednak o tyle istotna, bo była dla mnie główną motywacją do dalszego grania. I tu pojawia się tradycyjny problem recenzenta: doprawdy nie wiem, czy Wam się spodoba ta historia. A sam fakt, że pojawiają się tu wątpliwości, jest wymowny.

Bo, no co ja poradzę, mechanika starć - gdy głównie walką i tradycyjnym grindem gra stoi, jak każe gatunkowy schemat - no więc potyczki wydały mi się jedynie dużo skromniejszą wersją tego, co można na przykład zobaczyć w serii Tales of. Czyli zasadniczo dzieją się w czasie rzeczywistym, ale bardzo ważne jest wyposażenie naszego herosa i jego statystyki. Do tego naszą postać otacza okrąg, który symbolizuje, hmm, powiedzmy, wytrzymałość? No, mamy jakąś tam ilość punktów akcji, które wykorzystujemy w walce, wspomniany okrąg jest jednocześnie paskiem, po którym widzimy, na ile jeszcze podstawowych ciosów możemy sobie pozwolić. Bo, oczywiście, z biegiem czasu dostaniemy do dyspozycji specjalne ataki, super-muzyczne-bronie i takie tam. Muzyczne, bo niektóre postaci naszej drużyny (tak, oczywiście, że mamy drużynę, jak sobie wyobrażacie jRPG bez tego?) mają specjalny oręż, na którym można grać piosenki... No co, przecież to jRPG... - aha, zapomniałem, że do tego miejsca w tekście dotrwali tylko fani - więc chyba nie czujecie się zaskoczeni?

Dodajmy, że z czasem zarówno fabuła jak i starcia nabierają dynamiki, a początek trzeba, hmm, przetrwać.

Aha - to gra, która jest "klasyczna" także w kwestii czysto, powiedzmy, technicznej. Grafika jest schludna, ale tylko tyle. Lokacje zazwyczaj nie są przesadnie rozbudowane. Nie podoba mi się sprawa zapisywania stanu gry. Tak, wiem, że pomysł z save-pointami to dochowanie tradycji gatunku. Ale, ludzie, mamy XXI wiek, grają i młodsi i starsi - a ci starsi, jak ja, czas mają ograniczony. Więc sytuacja w której na gwałt szukam save-pointu bo inaczej stracę postęp z, powiedzmy, dwóch godzin grania - no to jest irytujące. Generalnie nie siadajcie do Shining Resonance Refrain "na godzinkę" - oprócz problemów z zapisaniem stanu gry, które opisałem, dochodzi jeszcze kwestia rozbudowanych dialogów. Kończy się czas, który możesz przeznaczyć na granie, a scenka na ekranie dopiero się rozkręca... I kończy się na nerwowym przeklikiwaniu okienek tekstu, żeby - a jakże - szukać punktu do zapisania gry. A czas biegnie...

Ale chociaż trochę narzekam, to Shining Resonance Refrain nie jest złą grą w swoim gatunku. Ostatecznie nie miałem jakiś szczególnych oporów, żeby poświęcić jej trochę czasu. Na pewno jakimś argumentem "za" jest fakt, że po raz pierwszy w Shining Resonance Refrain mogą zagrać gracze na Zachodzie (a i tak wybrałem japoński dubbing). Tylko ta cena... cena jak za nowość... Tak, wiem, że SEGA się generalnie "nie pieści się w tańcu" i remastery ich gier są wyceniane tak a nie inaczej. Ale ludzie, to oznacza, że gra trafi tylko i wyłącznie do najbardziej zagorzałych fanów gatunku. Jeżeli się do nich zaliczacie, jeżeli szukacie kolejnej takiej produkcji, bo ograliście wszystko co się dało, to jak najbardziej można Shining Resonance Refrain rozważyć. Pewnym bonusem jest to, że w zremasterowanej wersji dodano nowe wątki i postaci, tyle, że trzeba wtedy przejść grę dwa razy. Ale jeżeli mnie pytacie - to nie mam takiego zamiaru...