Zaczynając jednak od początku, WoW Forever to spin-off normalnego WoW-a, tego, który wyszedł 22 lata temu. Jeśli chcecie poznać historię, w której wir zostajemy rzuceni w tej grze, to musicie przejść nowy dodatek do… Warcrafta 3, tego z 2003 roku. Tak, Blizzard wziął kreacje nowego-starego świata bardzo na poważnie. I tu punkt dla pracowników Zamieci, bo wyszło im to bardzo dobrze. Świat, choć stary, zawiera wiele nowych niespodzianek, lokacji, zadań i lochów, które razem z innymi bohaterami Azeroth będziemy eksplorować. Pierwszym wyzwaniem jest jednak wybór zasad gry oraz strony, po której będziemy grać.
Wybór tzw. ruleset’u nie jest taki oczywisty. Do wyboru mamy 4 zestawy, od których zależny będzie serwer, na którym będziemy grać. Pierwsze wybory to PVE i PVP, czyli gracz kontra środowisko lub kontra gracz. Dwa kolejne różnią się tylko nastawieniem na odgrywanie ról, w przypadku, jeżeli będziemy chcieli naprawdę wczuć się w naszą postać. Nie wybierzemy jednak sami docelowego serwera, gra dobiera go na podstawie naszej zadeklarowanej lokalizacji. Dlatego spotkamy wielu graczy o znajomych nam Polakom imionach.
Przechodząc do tworzenia postaci, w pierwszej kolejności musimy wybrać swoją stronę, czyli siły Hordy lub Przymierza i nie dajcie się zwieść… to nie tak, że jedna strona jest dobra a druga zła, ale od frakcji zależny jest wybór rasy postaci. A ten jest całkiem spory, ale nie martwcie się, zawsze można wybrać człowieka i klasę wojownika, tak jak w każdym innym MMO. Gdy już podejmiemy tę decyzję, to dopiero zacznie się prawdziwa rozgrywka.
Gra jest bardzo przystępna dla nowych graczy, choć zawiera wiele starożytnych rozwiązań, które w standardowym WoW-ie dawno już przeszły do lamusa. Po lokacjach, do 40. poziomu, będziemy musieli biegać, a szybka podróż ogranicza się do punktów, z których za opłatą, możemy podróżować do innych odkrytych już punktów na mapie. Ja, żeby przeżyć stuprocentowe doświadczenie, jakim jest WoW, naturalnie wybrałem serwer PVP i opowiedziałem się po stronie Hordy. Te wybory odgrywają kluczową rolę w naszej rozgrywce, a sama eksploracja nie tylko zajmie dużą część naszego czasu w Azeroth, ale też dostarczy dużo wrażeń, bo często będziemy zmuszeni do walki o terytorium graczami przeciwnej frakcji. Na szczęście moi współplemieńcy nie potrzebowali nigdy dużej zachęty, by dołożyć członkom Przymierza.
Mniej socjalni gracze nie będą jednak zadowoleni z wprowadzonych zmian. Żeby znaleźć drużynę do wspólnego podbijania Azeroth, musimy napisać bezpośrednio do lidera grupy, a ten musi nas do niej zaprosić. Jednak personalnie uważam, że to dobra zmiana. W grze poznałem już wielu innych graczy, którzy stale przewijają się na mojej drodze ku najwyższemu poziomowi. Są to przede wszystkim moi koledzy z gildii, jak chociażby Szalony Gerwazy, który instruował mnie w „Zawodzących Pieczarach”.
Jednak za każdym pozytywem, kryje się jakiś negatyw… konstrukcja zadań w tej grze ma już na karku dwie dekady, przez co wiele razy będziemy po prostu biegać przez całe lokacje, żeby przenosić przedmioty od jednej postaci do drugiej, a już najgorsze są zadania, które wymagają zdobycia przedmiotów z przeciwników, bo te potrafią mieć nawet 2.1 proc. szans na to, że się w ogóle pojawią. Gracze potrafią także wzajemnie kraść sobie przeciwników, bo jeśli ktoś zaatakuje oponenta przed nami, to nawet jeśli my go pokonamy, przedmioty przypadają temu pierwszemu. Powoduje to często żmudny grind, na który tracimy nawet godziny. Choć, jak już takiego delikwenta dorwiemy, to poczujemy ogromną satysfakcję.
WoW Forever to naprawdę świeże spojrzenie na klasyczne podejście do MMO, a tych ograłem już dziesiątki. Od głównej linii fabularnej odbiłem się lata temu, a teraz wróciłem do nowego początku tej serii i z naprawdę wielką chęcią zobaczę na własne oczy, jak ona się rozwija. Gra dostaje ode mnie ocenę 8/10, bo jest w niej coś takiego, że niezależnie w jaką inną produkcję z gatunku MMO będziemy grać… to nie będzie World of Warcraft.