Każda recenzja - z gruntu - jest subiektywna. Moje również. Bardzo liczę na to, że Wy bierzecie to pod uwagę, przy czym zawsze staram się zaznaczać różne punkty widzenia - również te, które nie są zgodne z moim gustem. Chodzi o to, żeby ludzie o różnych upodobaniach wiedzieli czy produkcja, którą akurat się zajmuję, jest także dla nich, a ja staram się patrzeć na wszystkie recenzowane produkcje pod różnymi kątami. Wspominam o tym wyjątkowo dobitnie, bo Marvel Tokon: Fighting Souls według mnie wyjątkowo potrzebuje takiej adnotacji. Mnie ta bijatyka stawiająca na marvelowskich bohaterów się spodobała, bardzo. Ale jest szansa na to, że graczy o bardziej tradycyjnych gustach rozczaruje. Gra po swojemu definiuje system walki i kilka innych rzeczy. Ja uważam, że to dobry ruch, bo pozwala uwierzyć, że wciąż w tej branży i gatunku wiele rzeczy może nas zaskoczyć. Nie wszyscy jednak mogą podzielać tę opinię.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od agencji MSL Group.

Istnieje cała gama gier "easy to learn but hard to master", czyli o prostych i łatwych zasadach, ale trudnych do wymaksowania. I takim tytułem jest muzyczno-rytmiczne Rhythm Paradise Groove, które właśnie trafiło na Nintendo Switcha. Banalnie prosta w obsłudze, ale wymagająca jeśli chodzi o próby zrobienia poziomów perfekcyjnie. Wyjątkowo skromna graficznie, ale wciągająca w rozgrywkę niczym odkurzacz.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od firmy ConQuest, dystrybutora Nintendo na terenie Polski.

Pikselowa estetyka, fikcyjny komunistyczny reżim i protagonista, jako trybik w tej całej uciemiężającej machinie. Niby znamy to dobrze, choćby z Papers, Please, ale z drugiej strony – ej, tam zażarło jak wściekłe. A do tego twórcy odżegnują się od powiązań. What Awaits, Aleksey? tylko na pierwszy rzut oka może wydać się klonem hitu. Fakt, pikselizowana oprawa i szybkie streszczenie przywodzą na myśl tytuł Lucasa Pope’a, ale potem jest mocno inaczej.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od twórców, polskiego studia JKBC.

Splatoon jest dość nietypową serią. Nintendo wzięło koncept strzelanki i go… wygładziło – z braku lepszych słów. Zamiast pocisków – atrament. Zamiast farmienia fragów – malowanie po planszy. Seria głównie opierała się na rozgrywce między graczami, jednak w najnowszej odsłonie, czyli Splatoon Raiders stawia na jednoosobową kampanię, która wcześniej była ograniczona do osobnego trybu gry. Teraz nawet czterech graczy może naraz ganiać po wyspach i zdobywać różne skarby, oczywiście w tym czasie nam przeszkadzają różne stwory.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od firmy ConQuest, dystrybutora Nintendo na terenie Polski.

11 lat. Tyle musiałem czekać na kontynuację point & clicka Tormentum II od polskiej ekipy OhNoo Studio. W 2015 roku zachwycałem się oprawą graficzną mocno inspirowaną twórczością takich artystów, jak Hans Rudolf Giger czy Zdzisław Beksiński. Teraz zachwyt powrócił, bo gra wygląda niesamowicie, ale jest to specyficzny gatunek przygodówek, więc nie jest to pozycja dla każdego.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od twórców z OhNoo Studio.

Skąd ta muzyka? Z frankofońskiej duszy oczywiście. Jeśli chcecie estetycznych doznań, fantastycznej kreski, artyzmu i pięknej animacji to są dwa kraje w Europie, do których musicie pukać - Francja i Belgia. Nie inaczej jest tym razem. Belgijskie studio Badass Moongoose stworzyło dopieszczony kawałek świata dla swojej gry Helix: Descent and Ascent.

Grę otrzymaliśmy za pośrednictwem serwisu Press Engine.

Na początek prywata, którą się podzielę, ale która ma tutaj znaczenie - nie znoszę sterować w grach jednostką pływającą. Czy to łódka, czy żaglowiec. Denerwuje mnie to strasznie, włącza mi się jakaś niezdarność, nie wiem. Swoją drogą, dość szczególne jak na osobę wychowaną, było nie było, w mieście portowym i słuchającą za dzieciaka z uwielbieniem czołówki programu "Morze". Prawdopodobnie to przez tę niechęć do sterowania statkami nie zagrałam w pierwsze Black Flag w 2013 roku. To dlaczego teraz? Powodów jest kilka, jeden z nich brzmiał "daj spokój, wygląda tak ładnie, że przeżyjesz te łódki".

Grę do recenzji otrzymaliśmy od firmy Ubisoft.

Najpierw otwierałem sklep, a dopiero później zastanawiałem się, czy uda mi się go spokojnie zamknąć. Kilka tygodni temu w Giermaszu recenzowałem Quarantine Zone: The Last Check. Wtedy stałem przy bramie strefy kwarantanny i decydowałem, kto może wejść do środka. Tym razem znalazłem się po drugiej stronie tej samej bramy. Prowadzę sklep! Niby nic wielkiego, kilka regałów, lada, magazyn. Tyle, że każdy klient może przynieść ze sobą coś znacznie groźniejszego niż pusty portfel.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od wydawcy, polskiej firmy PlayWay.

Po blisko 30 latach Fox McCloud znów zasiadł za sterami swojego myśliwca Arwinga, by w układzie Lylat walczyć i pokrzyżować szyki szalonemu naukowcowi Androssowi. Star Fox na Switcha 2 to kolejne odświeżenie absolutnego klasyka z konsoli Nintendo 64 - Star Fox 64. Jednak tym razem jest to pełen remake, na miarę najnowszego sprzętu japońskiego giganta.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od firmy ConQuest, dystrybutora Nintendo na terenie Polski.